Yokum, göçtüm, gidiyorum artık...

Ben yokum artık.

Bırakıyorum onları, şunları bunları,

Aramaktan vazgeçtim,

Bir bitki olmak istiyorum,

Bilgisiz ve sorumsuz.

Ben göçtüm artık,

Bırakıyorum oraları, şuraları, buraları,

Yorulmadım ama anlamsız artık,

Sonu gelmez sonların,

Bir ışık olmak istiyorum,

Hızlı ve gözükmez.

Ben gidiyorum artık,

Kuşlar gibi mecburen değil,

Bilerek ve isteyerek,

Susuzluğun bitmeyeceği anlarda,

Su olmak için,

Tatlı ve tükenmez.

Nafile kaçışlar,

Kendini anlama çabaları,

Farkındalıklar,

Uykusuz geceler,

Anlamsız akşamlar,

Zamansız aşklar,

Sevgisiz insanlar,

Yokum, göçtüm, gidiyorum artık...

Ve Susan Boyle devam ediyor

Ve Susan Boyle devam ediyor... Çok kısa bir süre önce ona gülen herkes onu izliyor...

https://www.dtunnel.com/index.php/1010110A/f6d48fca43705451e33db857026c010a2d178f8bf54bcdbfbca00c55c0b6fc178e26d66c60a5d1ad74d3032cdb70af9fb4a384b939536d9a5cc3314d0e336517592

Özledim...

Şimdi anlıyorum, bazen kelimelerin ne kadar kifayetsiz, konuşmanın, anlatmaya çalışmanın boş olduğunu, duyguları aktarmayı, puslu bir akşamı ya da az bulutlu kapalı dolunaylı bir geceyi anlatmanın zorluğunu. Dans etmeyi kağıdın üstünde, ritimle coşturmayı ve ağlatmayı kalemi sayfaları dalgalandırmadan.

Gece küçük bir öpücüğü gemiye bindirip, o salınışı, batıp çıkan karayı ve mehtabı anlatmayı, bitmeyen veya bitmesini hiç istemediğimiz gecelerde saydığımız yıldızları tekrar tekrar farkında olmadan saymayı, bir çiçeğin açışını, güneşin doğuşunu, yağmurun altında ıslanmadan, su birikintilerini önemsemeden sarmaş dolaş yürümeyi, içimde hissettiğim ışığı dışarıya vermeyi, kaygısız ve beklentisiz bunu hissettirebilmeyi, dokunduğumda canlanan bir kalem gibi, bir kutu boyayı döküp sadece bu izlerin kalması gibi, gözlerimi kapattığımda seni koklamak gibi, sonu olmayan cümleler, paragraflar gibi seni özledim...

Bitmeyen Işık

Bir ışık var içimde sönmemecesine parlıyor kararan her gecede,

Bir ışık var içimde tükenmemecesine yol gösteriyor önümde,

Bir ışık var içimde hiç bitmemecesine umutlandırıyor beni yine her gece.

Bizi Aşk Kurtaracak

Sevgilim senle ben sevgiden çok ayrı şeyler anlıyoruz 

sen güce bense aşka aşığız bu yüzden anlaşamıyoruz 

içimde koskocaman bir yer sana da başkalarına da yeter 

bu yürek aşkla ölür bin defa bin defa doğar aşkla yeniden 

gelir geçer ne sevdalar değişir her şey, değişir insan 

seneler sonra utanır herkes bu boş, anlamsız, küçük oyunlardan 

ateşle oynama, ateşle oynama sonunda ellerin, dillerin yanacak 

dilersen gel beni bir kere daha vur vurduğun yerlerde güller açacak sevgilim anlamsız bu savaş savaşlardan daha güçlüdür aşk 

bitecek kavgalar, bitecek bu hayat sevgilim bizi aşk kurtaracak. 

S.Aksu

Bir saat ne kadar?

Zamanı tutamıyorum, birileri saatimi hızlı çeviriyor, oturduğum koltuğu altımdan alıyor. Ben yürümüyorum yolları çekiyorlar altımdan. Güneş ayı, ay güneşi kovalıyor. Dalgalar daha hızlı dövüyor sahillerimi. Bir kendine çekiyor, bir sahile atıyor. Koşmalı mı, uçmalı mı bilinmez ancak bir şekilde yakalamalı geçen zamanı. Pazartesi sandım, salıymış derken bir baktım cumaya girmişim.

Akarsudan aşağıya yuvarlanmak bazen zevk veriyor insana, hele o durgun sularda sallanırken. Gülüyorsun çılgın sularda sana çarpan kayalara, seni kah yoran, yıpratan, kah güçlendiren, kamçılayan. Hep aynı; bir süt liman, bir canavar, hiçbirinden kopamıyoruz.

Bu da gelir, bu da geçer...

Kurduğumuz bir dünyada,

kurduklarımızla mutlu oluyor,

kurduklarımızla mutsuz,

kendi koyduğumuz duvarlarla;

özgürlük savaşçıları kesiliyor,

dikte edilenler için ölüyor, öldürüyoruz

oysa ki insan için kim söyledi

doğru olanı?

Sevdiğimiz renk bizim mi?

Yakıştırdığımız saç modeli,

biz biz miyiz?

Akıntıda durup, durduğun yeri

anlamaya mı çalışmalı?

Amaç nedenini mi bulmak,

yoksa bir neden olmak için mi uğraşmak?

Düşünsene gelmişsin otuz beşine,

ne ileri ne geri, ne olmuş?

Ne oldu o kadar ağladığın?

Paralı günler, parasız günler,

kızla el ele,

yalnızlıkla el ele,

ha denizde, ha işte,

kafandaki dikişler canını mı yakıyor,

ayrıldığın sevgilini mi düşünüyorsun?

Ne oldu şimdi?

Sence otuz beş yaşın kendi içindeki

ihtişamını kırk üçün umursayacak mı?

Aynı otuz beşin, yirmi beşi umursadığı gibi.

O yüzden değil mi gelip, geçişleri,

Onların, yirmilerin, otuzların, kırkların...

Anlamlı mı, ne olacak?

Onu mutlu et, bunu mutlu et

ya da bencil ol.

Şimdiden başka, aldığın ... şu nefesten

başka ne var!

Yanına koymasan gururunu, egonu,

şuyunu buyunu ne var elinde?

Bunlarla mı varsın, bunlarsız var mısın?

Bunlar ne ki hiçten başka...